Beeldend kunstenaar Liset van Dommelen las een jaar geen kranten of tijdschriften, keek geen tv, luisterde geen radio. Deze ervaring verwerkte ze in een kunstwerk dat vanaf 6 juni te zien is op de Troelstralaan 130, als onderdeel van het project Flatland van id11.

Hoe vang je na een jaar mediastilte, de ervaring van geen nieuws, geen krant, geen tijdschrift, geen tv of radio, de stilte die je toen ontdekte met al je zintuigen. Beeldend kunstenaar Liset van Dommelen wilde een tastbaar concept ontwikkelen.

Uiteindelijk ontwikkelde ze een installatie die bestaat uit een tafel en 2 stoelen. Deze meubels zijn bekleed en omwikkeld met gevilte dreads van witte schapenwol zodat ze zacht zijn en nauwelijks geluid maken op de vloer. Op de tafel liggen twee opengeslagen kranten zonder tekst. Boven de tafel hangt een mobiel met de tekst ‘hier spreekt de stilte’. Liset van Dommelen: ‘Ik wil een ruimte creëren waar mensen op kousenvoeten kunnen gaan zitten en, al is het maar voor even, de stilte kunnen ervaren.

Deze in dreads gewikkelde meubels vormen als installatie de aftrap voor een grotere serie stille zachte meubels en voorwerpen als ode aan de stilte die door Atelier van Dommelen in opdracht worden gemaakt.

Vanaf zaterdag 6 juni staat de installlatie opgesteld in een van de flats van id11. Als je op de Troelstralaan over de galerij van de flat loopt, dan zie je hem staan als je door het raam kijkt. De installatie staat er tot 20 juni. Met de kunstenaar gaan kijken kan ook op afspraak. Wie een half uurtje of 15 minuten in de installatie wil verblijven kan een afspraak maken via ateliervandommelen@hotmail.com.

Zondagmiddag 7 juni is er een presentatie van projectbureau Poptahof. Deze begint om 14.00 uur op Poptahof Noord 1. Vanaf ongeveer 15.30 uur gaan de bezoekers naar de appartementen om het werk te bekijken. Tot 17.00 uur is het werk te zien en is Liset van Dommelen zelf aanwezig.

Vervolgens hangt er dan op zondagmiddag 5 juli een nieuw concept.
Konijnen verbeelden verhalen.
In dit kunstwerk wat ik in 2004 begon te drukken staan mijn herinneringen centraal.
Een visuele stamboom bestaande uit herinneringen en herinneringen van familieverhalen.
In de flat stel ik de delen die nog in mijn bezit zijn op met een deel van de voorwerpen die de basis vormden van de afdrukken.

Onder de werk titel “mijn konijn en ik’ kunnen bezoekers op afspraak met een sjabloon zelf een konijn op de muur zetten en er zijn dierbaarste herinnering in schrijven, plakken of hangen.
Wie het leuk vind kan zijn verhaal en konijn op film vast laten leggen.
Aanmelden kan wederom via ateliervandommelen@hotmail.com

Verder zoek ik iemand die een dagje mijn museum wil zijn en een konijn een dagje mee neemt op zijn rug.
Gewoon doen wat je altijd doet, maar dan als wandelend museum. Ik leg de dag gedeeltelijk vast op film.
Op deze manier wil ik nieuwe mogelijkheden van het presenteren en onder de aandacht brengen van kunst onderzoeken.

Het einde van een jaar media stilte begint in zicht te komen.
Was echt leuk om een jaar een deel van mijn tijd anders als anders in te delen.
Je komt tot andere inzichten en als ik me een beetje verlaat op mijn huisgenoten.
Het is minder stress. Al was het maar de race om van tafel te komen omdat er een of ander programma begint.

Ik ben inmiddels van alles veel rustiger aan gaan doen.
Minder activiteiten op 1 dag, minder afspraken maken.
Misschien na slow food een nieuw in te zetten trend slow-planning.
Wat dacht je van een agenda, met open tijd op iedere dag.
Gewoon weer eens lekker niksen ,lummelen of dagdromen.

Echt van de wereld ben ik niet geraakt want iedereen om mij heen praat nog steeds even graag over nieuwtjes en nieuws feiten.
En ik kan moeilijk een spreekverbod over nieuwsfeiten afdwingen.

Ik zal het een opluchting vinden als ik niet meer bij iedere rondslingerende krant mijn hoofd moet omdraaien of tv’s die overal en nergens staan moet ontwijken.
Dat is wel een beetje geforceerd zo langzamerhand.

Ook kan ik mijn blog gaan stoppen, want daar ben ik helemaal niet voor in de wieg gelegd.
Ik hou van kletsen maar niet als ik het zelf moet gaan opschrijven.

Echt leuk vind ik mijn nieuwe fascinatie voor Stilte en Stilte plekken.
Ik ben momenteel meters dreads aan het vilten om de tafel en 2 stoelen van mijn stilte installatie mee in te wikkelen. Zodat ze superzacht en zo geluidsloos mogelijk zijn. Ziet er trouwens ook nog prachtig uit.
Ben er nog wel even mee bezig want ik heb nogal wat meter nodig.

Zeer tegenstrijdig, maar de belangstelling van de media werkte enorm stimulerend.
Kreeg erg leuke vragen, die mijn eigen gedachten over het proces weer verder hielpen.
En kreeg ook erg leuke reacties van totaal onbekenden, heb dat enorm leuk gevonden.

Het zal grappig zijn om per 1 januari de artikelen ook echt te zien.
Alleen het artikel in Roest heb ik mogen lezen omdat ik de tekst zelf had geschreven.
Vrienden pesten me wel eens , door te refereren aan een artikel en dan veel betekend tegen elkaar te zeggen: “die met die ene foto weet je wel”. Daarna worden er veelbetekenende blikken uitgewisseld.

Dat ik weer in allerlei tijdschriften mag kijken en lezen lijkt me een hele weelde.
Mis dat ook echt. Dus voor dat onderdeel ben ik echt aan het aftellen.

Nog een maand.
Een maand die om gaat vliegen ik weet het zeker.

Per 1 januari 2008 ben ik, beeldend kunstenaar Liset van Dommelen, begonnen aan het project Mediastilte.
Door een jaar lang geen kranten en tijdschriften te lezen, tv te kijken of radio te beluisteren, wilde ik kijken wat een jaar lang zonder media voor invloed zou hebben op mijn dagelijkse leven en werk. Inmiddels heb ik er al 8 maanden media-stilte op zitten.

In de eerste periode was het vooral wennen aan nieuwe gewoonten en dat viel ontzettend mee. Had ik eerst grote plannen voor de extra vrij gekomen tijd, al snel bleek dat het meer tijd nemen voor mijn dagelijkse programma en het weer ervaren van ‘even helemaal niets’ de beste invulling van deze tijd was.

In mei, toen naast de mediastilte , stilte in het algemeen mijn belangstelling begon te trekken, bleken werk, een overkill aan sociale activiteiten en een hoofd propvol gedachten de zo gekoesterde en herontdekte stilte in één klap te vernietigen. Stilte is broos en mijn mediastille jaar was een enorme stap op de goede weg, maar dit voelde als een soort terug bij af.

De inwoners van Egypte en de woestijn hielpen me in de zomervakantie weer op weg met nieuwe inspiratie.
Op dit moment voelt het zelfs alsof er iets van mij is verdwenen daar. De hang naar grote drukte, veel dingen tegelijk doen of veel onder controle willen hebben, ben ik kwijt. De mantra No Problem die ze me steeds weer met een grote glimlach voorhielden, lijkt ergens in mij zijn plek te hebben opgeëist.

Kijk ik uit naar het einde van het jaar? Ren ik per 1 januari naar de tv, krant, radio en tijdschriften? Nou…………
TV mis ik eigenlijk helemaal niet. Het is zelfs enigszins choquerend dat ik er zelfs nooit meer aan denk. Het enige wat ik echt moeilijk vind, is het niet lezen van tijdschriften. In de vakantie vond ik het niet meevallen in een huis vol Nederlandse tijdschriften. De krant zal ik wel weer af en toe lezen. En een radio heb ik al in geen jaren gehad, dus die ga ik per i januari 2009 ook niet aanschaffen.

Inmiddels zijn er ook aanknopingspunten ontstaan om op kunstzinnig gebied iets te doen met deze ervaring.

Allereerst maakte ik dit jaar 2 tekstconcepten.
Blijkbaar is het tekstconcept dat ik bedacht voor het Logement van de Tweede Kamer een vorm waar ik mee verder wil. Zo ontstonden de houten kalligrafie zeeën van tijd en de installatie hier spreekt de stilte.

Het creëren van stilte en stilteplekken in allerlei vormen, in eigen huis, in werksituaties of in de openbare ruimte hebben op dit moment mijn warme belangstelling. En zou ik graag samen met de gebruikers van een bepaalde ruimte een stilte-plek ontwerpen.

Vanaf 1 januari zal ik als voorproefje op zo’n stilte-plek het huisje in mijn huis, gebouwd door collega kunstenaar Erik van Katwijk gebruiken om de installatie hier spreekt de stilte in neer te zetten. Daarin kan iemand een uur alleen, zonder telefoon, krant, laptop of horloge opnieuw kennis maken met de stilte.
Ergens in die periode zal er een kleine openingsbijeenkomst zijn in mijn atelier. Daarnaast ga ik in 2009 iedere week een stilleven fotograferen. Die stillevens creëer ik al jaren ongemerkt in en om mij heen en verdienen een nader onderzoek.

Tijdens het open atelier weekend van Delftse kunstenaars op 11 en 12 oktober is atelier van Dommelen Oosteinde 149 te Delft ook open tussen 12.00 en 18.00 uur.
In het atelier staan dan de installatie Hollands ontbijtje waarin ontbeten kan worden. Er zijn 3 ontbijt sessies
Van 8.00 tot 9.00 uur van 9.15 tot 10.15 uur en voor de lange uitslapers van 10.30 tot 11.30.
Ontbijt is voor 2 personen en kost €25,-
Daarnaast hangt het concept Konijnen Verbeelden Verhalen ( een visuele stamboom die ook in opdracht vervaardigd kan worden).

De witte brug in Delftse Hout: borduren, verven of beplakken?

Wat wordt het nieuwe aanzicht van de witte brug in de Delftse Hout? Op zondag 25 mei maakte wethouder Koning de drie genomineerde ontwerpen bekend tijdens de Dag van het Park in het recreatiegebied. Tot en met zondag 8 juni kan iedereen uit Delft zijn stem uitbrengen op zijn favoriete ontwerp via www.gemeentedelft.info/delftsehout of door het stembiljet uit de Stadskrant van zondag 1 juni op te sturen. Een jury beslist uiteindelijk welk ontwerp wint, waarbij het oordeel van het publiek zwaar meeweegt.

Borduurwerk in het Groen
Liset van Dommelen geeft in haar ontwerp de bloemen en vogels uit de Delftse Hout een ereplaatsje door ze op de brug te borduren. Voor de figuren haalde ze inspiratie uit de Delftse historie.

De winnaar wordt voor de zomervakantie bekend gemaakt. De bedoeling is het winnende ontwerp eind 2008 uit te voeren.

pas op blogger met dyslexie

Het actuele nieuws komt vanzelf naar je toe. Zelfs als je geen krant meer leest of tv meer ziet.
Kun je toch even mee in de actualiteit van de Amerikaanse verkiezingen.
Nee zonder dollen, dit tripje naar Oregon in de USA stond hoog op mijn verlanglijst.
Mijn vriendin Carine of te wel CAca woont sinds een jaar met man en dochter in Astoria.
Ze hebben al in verschillende staten gewoond. En op 1 staat na heb ik ze trouw bezocht.
En het werd hoog tijd opnieuw in het vliegtuig te stappen.

Astoria in Oregon is een schattig stadje aan de monding van de Hudson rivier.
Mijn vriendin woont in een prachtig houten huis wat over de brug en rivier kijkt.

Mijn vrienden zijn geen fanatiek tv kijkers of krant lezers dus moeilijk gaat het niet worden voor me.
Des te leuker dat ik hier gewoon kennis maakt met de persoonlijke verhalen van mensen.

Als ik na een uur eindelijk door de douane ben, stop ik mijn rugzak in een achterklep van een auto met een bumperssticker voor Obama.
En in het schattige buurtje waar ze woont, steken de Obama tuin promotie bordjes overal in het groen.
Is dit dus een complete Obama buurt, welnee, de buren zijn christen en stemmen automatisch op een republikein.
is dat een probleem, ook niet zo lang we het er maar niet over hebben.

Als ik binnen kom, merkt haar man op dat ik net een uurtje te laat ben om Bill Clinton te ontmoeten.
Dat begint een traditie te worden ik ben altijd een uurtje later als de celeberties.

Gaat het de hele week over politiek.?
Nee, wel vaak ,maar deze gesprekken worden onderbroken door uren durende wandelingen langs de Oregon en Washington coast, natuurparken, en de haven van Astoria vol zeeleeuwen.
We lopen ons suf, door de regen en modder, door onder water gelopen wandelpaden en in de volle zon.
Ik ga ter verhoging van het avontuurlijke gevoel bijna op een slang staan, wat zij weer met een big smile filmt.
Kortom ik zit ontzettend te genieten.

Het is heerlijk om net als vroeger ( ik ken haar al vanaf mijn 4e) met zijn 2e er op uit te trekken.
Toen zochten we het avontuur al op.
Bouwde tenten, kampeerden, knutselden, en hebben als we samen zijn al veel kilometers gewandeld in de wildernis.

Op haar bijna verjaardag, ben ik met haar dochter gastvrouw van haar surprise party en daar komen de verhalen los.
Over de hoge benzine prijzen, hoe zat ze het zijn, hoe ze zich schamen voor hun huidige president.
En de rest van de bevolking die daar voor een 2e keer op heeft gestemd.

Hoe ze hoop putten uit de komende verkiezingen.
Het is maar een flinter dun percentage van de bevolking, maar de verhalen maken indruk.
Ik zie met eigen ogen, hoe veel makkelijker het leven me hier in Nederland af gaat.
Hoe erg deze mensen hun best doen met veel humor hun hoofd boven water te houden.
Hoeveel hoop en plannen ze hebben voor de toekomst.
De volgende dag op haar verjaardag, laten we ons op de plaatselijke markt vol plakken met Obama stickers
En lopen nog een stuk langs het strand.

Om 5 uur s’morgens waag ik mijn laatste poging om een wasbeer te zien.
Eindelijk een succesvolle poging, een dikke vette wasbeer liet zich rustig uit de boom tussen het groen zakken.
Mijn missie is volbracht.
Een paar uur later stap ik voldaan in het vliegtuig naar huis.

Bij de douane komen de tranen, we snuffen allebei. en moeten daar weer om lachen.
Reken maar dat ik terug kom.
Amerika is voor mij het land van ongekende mogelijkheden.
Begrijp me niet verkeerd, om te wandelen en kamperen.

blogger met dyslexie

Net op het tijdstip dat ik in mijn eigen stilte lijk te verdwijnen, ontstaat er totale chaos.
Het ene nieuwtje heb ik amper verwerkt of het volgende drama of grote verrassing is een feit.
Van diep verdrietig tot totaal in de wolken.
Er is van alles in hoog tempo aan het gebeuren.

Midden in deze bizarre tijdzone die meer als een week heeft aangehouden, ga ik met mijn man een ommetje maken.
Vlak bij huis passeren we een dame.
Terwijl ik langs haar loop voel ik een pijnscheut door mijn ribben trekken.
Even ben ik de kluts kwijt, maar realiseer me dan, dat de dame in kwestie mij zo juist een stevige linkse tussen mijn ribben heeft gegeven.
Ik vraag nog eerst vrij normaal of ze wel helemaal goed bij haar hoofd is, en of ze dit normaal vind.
Daarna wordt ik pissig en krijg de neiging om ook te gaan slaan.
We besluiten naar huis te lopen want we hebben geen mobieltjes bij ons.
En 1 ding weet ik wel heel zeker, ik ga de politie bellen.
Zo zit ik dus aan het eind van de week aangifte te doen van mishandeling.
Even heb ik het idee dat ik mee doe in een film, of dat ik droom als ik daar op het bureau van politie sta.
Terwijl mijn installatie hier spreekt de stilte klaar in mijn atelier staat, gilt het in mijn hoofd.
Als ik een paar dagen later in trein zit, wordt dat nog eens extra duidelijk doordat er een geestelijke in een pij naast me komt zitten.
Terwijl in mijn hoofd de gedachten alle kanten uit springen, zit hij met zijn haden gevouwen in zijn schoot.
Ze ogen zijn regelmatig dicht.
Het is een bizar gezicht in een overvolle trein, deze verstilde man.
Het kan dus altijd nog stiller besef ik, maar wil ik wel zo veel stilte in mijn leven.
Wat vind hij in zijn stilte.
Ik zou het hem graag vragen, maar doordat hij niet terug spreekt tegen mensen krijg ik de indruk dat hij ook niet mag praten.
In mei ga ik naar de film Into great silence kijken misschien licht die film een tipje van de sluier op.

Intussen blijkt dat ik met nog 2 kunstenaars uit Delft voor de gemeente mijn ingezonden concept voor de brug in de Delftse Hout mag uit werken.
Dat is super nieuws, waar een kleine maar aan zit.
Ik moet het binnen 3 weken af hebben.
In die 3 weken zit ik 4 dagen in Frankrijk en 8 in Amerika.

Zo komt het dat ik met mijn hoofd vol brug ideeën kampeer in Rambouillet .
We vertrekken met prachtig weer, maar s’nachts klettert de eerste regenbui al op de tent.
Overdag in Parijs houden we het bijna droog tot we weer bij de camping komen.
Hoosbuien zonder einde.
De volgende dag in Versaille lopen we zo’n beetje tussen de buien door.

Op onze laatste dag kies ik voor een binnen programma en loop vooral in een museum rond.
Het blijft altijd weer leuk om in Parijs te zijn waar ik al zoveel voetstappen heb staan.
Zelfs al ben ik er met mijn hoofd niet helemaal bij.

Nu zit ik al dagen mijn brug concept in beeld te brengen.
Vanaf eind mei mag heel Delft stemmen welk plan ze het leukste vinden.
Voor zo lang kan ik dus even niet zoveel zeggen over het concept.
Maar wel dat de tijdsdruk wel voor extra stress zorgt.
Maandagochtend in alle vroegte zit ik namelijk in het vliegtuig naar Portland.
En in die periode moet het ook worden ingeleverd.
Zondag moet ik het dus echt af hebben.

Zoals een ieder kan snappen, ik ben bijna compleet vergeten dat ik een media stilte project doe.
Er gebeuren zoveel dingen, je merkt niet eens meer.
Alleen de tijdschriften dan.
Dat blijft een moeilijk punt.
In Frankrijk kon ik mijn favoriete tijdschrift niet lezen, terwijl mijn dochter flink tijdschriften aan het inslaan was.
Stapels zijn er mee naar huis gegaan voor al haar vriendinnen.
Dan heb ik het nog niet over de tijd die ik straks tijdschriftloos in dat vliegtuig zit.
Oooh ja, of ik niet wil vergeten een Vogue mee te nemen uit Amerika.

(blogger met dyslexie)

Per 1 januari startte ik, beeldend kunstenaar Liset van Dommelen het project mediaStilte.
verschillende media hebben er inmiddels aandacht aan besteed.
Als het goed is lig ik komende week in de trein en op het perron, namelijk in de De Pers.
Zelf heb ik geen idee wat er zoal is geschreven, maar de artikelen worden wel bewaard voor me.

Ik lees dus een jaar geen kranten of tijdschriften, kijk geen t.v en luister niet naar de radio.
Aanvankelijk dacht ik zo op het spoor te komen van nieuws en informatie in mijn leven die er werkelijk toe doen.
Duidelijker wordt het wel, maar tot op heden is het vooral genieten van de rust, tijd en stilte.
Inmiddels ben ik aan de slag gegaan om mijn eerste ervaringen en beelden om te zetten in kunstwerken.
Ik gebruik verschillende media; kleine installaties, foto,en film. Om een manier te vinden mijn ervaringen in beeld te brengen.
Onder het motto “Hier spreekt de stilte” kun je 15 april tussen 19.00 en 21.30 uur een kijkje komen nemen in mijn atelier Oosteinde 149 te Delft.
Daarna kun je op afspraak komen kijken (tot 31 mei) 015-2120441 of ateliervandommelen@hotmail.com
Meer informatie over mijn werk staat op mijn site www.ateliervandommelen.nl

Gedurende het jaar zullen er steeds meer werken ontstaan, sommige zullen misschien weer afvallen of veranderd worden. Pas na een jaar kan ik zien wat dit jaar in mediastilte nou in totaal voor effect heeft gehad.
De kunstwerken zijn voor als nog eikpunten tijdens mijn ontdekkingsreis.

(pas op blogger met dyslexie)

Vorige week was het dan eindelijk zo ver. Gewapend met mijn schaatsen, foto en film camera ging ik op weg naar Zweden.
Het hele media stilte project leek nog verder van mij af te staan.Want zodra ik ijs zie, bestaat de rest van de wereld niet meer.
(resultaat te lezen en bekijken op www.nordicskatingcenter.nl/ervaringen en www.youtube.com winter in Sweden 2008 en natural ice passion door atelier van Dommelen.

Bij de eerste stop terug in Nederland, valt me op dat het niet eens in mijn hoofd opkomt om te willen weten wat er verder in de wereld aan het gebeuren is .
Mijn man zie ik namelijk gelijk naar een krantenrek snellen, en de achterbankers roepen als we weer instappen gelijk:”Wat stond er in de krant”.

Als ik een week na thuiskomst zit te praten met een journalist van DE PERS moet ik ook bekennen dat mijn grootste ontdekking to nu toe, het her waarderen van niks doen is.
Mijn impuls om overal achter aan te willen en dingen te willen doen, neemt af.
In mijn dagelijkse leven heb ik intussen zoveel ruimte dat ik alle activiteiten vaak weer op mijn gemak kan doen, en dan is er ook nog tijd over!
Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst het gevoel had dat ik tijd over had.

De journalist weet trouwens ook ( alle journalisten zijn er tot nu toe erg goed in om mijn denkproces aan te scherpen) een punt aan te snijden, over iets wat ik door geen tv meer te kijken ben kwijt geraakt.
Mijn man werkt vaak s’avonds en vooral in het weekend, en onze dochter ook.
Dus keek ik dan regelmatig gezellig tv met onze zoon.
De samen op de bank tijd is verdwenen, en niet op nieuw ingevuld.

Met dat in mijn achterhoofd laat ik me gisteren dan ook overhalen om Kill Bill met hem te kijken.
Wie mij een beetje kent, komt nu al niet meer bij van het lachen, want ik zit bij de meeste geweldsuitingen op tv en in de film met mijn ogen stijf dicht.
Dan hebben we het griezel en horror genre nog niet gehad.
De Blair witch project leverde een record op, ik geloof dat ik binnen 15 minuten weg was.

Of het echt gezellig is om met mij Kill Bill te kijken is dus de vraag.
Het begin ging wel, af en toe een oogje dicht. Maar helaas toen werd er erg langdurig met Japanse zwaarden in de rondte werd gehakt.
Ik zat verkrampt met mijn ogen dicht terwijl mijn gedachten alle kanten opvlogen.

Aller eerst leek het me wel een te gek video beeld, hoe we daar met zijn 2e zaten.
Vervolgens vond ik mijzelf wel erg verkrampen, en ik besloot om maar te genieten van mijn angst.
Dat werkte, ik ontspande en begon er zowaar lol in te krijgen, om met mijn ogen dicht op de bank te zitten.
Intussen hadden mijn oren Japanse kreten gehoord en dwaalden mijn gedachten opeens af naar Freddy Mercury van Queen en het nummer Teo Torriate (Let us cling together).
Ik herinnerde me zelf stukje: Teo Torriatte konomama iko
Aishuruhito yo.
Een impuls om het te gaan zingen kan ik nog net onder drukken. Inmiddels is mijn hoofd al bij de schermlessen die ik op de academie kreeg.
Dat ik eigenlijk moet bekennen, dat ik gevechts trainingen eigenlijk wel heel erg leuk vond om te doen.
Dus spiek ik door een spleetje in mijn handen. Zodat ik nog net bloed op witte sokjes en sneeuw zie druppen.
Mijn zoon probeert me soms gerust te stellen. Het heeft effect uit eindelijk zit ik de hele film uit.
Fan ben ik er nog niet door geworden.

De hele vorige week leek de wereld te draaien om allerlei media.
Familie en vrienden waren helemaal in de ban van de media.
Wie heeft er gewonnen bij de democraten in Amerika ! (huisgenoten begonnen ongeduldig te worden).
Voor Peter R. de Vries wilde mensen zelfs thuis blijven.
En ik hobbel daar een beetje glimlachend tussen door.
Pareer af en toe een blik vol medelijden. Jammer voor je toch? Dat je het niet kan zien?
Maandag ochtend was het toppunt want in de vroege trein opweg naar de tandarts weet ik nauwelijks waar ik kijken moet. Muren van mensen achter krantjes, op de perrons rijen krant lezers.
Prachtig beeld ,dat wel, vooral als je zelf niks leest. Alsof je naar leven op een andere planeet zit te kijken.
Tjonge wat zouden al die wezens doen.
Jammer genoeg was ik te zenuwachtig om een fototoestel of filmcamera bij me te hebben.
Want voor een wortelkanaal behandeling ben ik toch echt stik zenuwachtig.
Alle artistieke inspiratie zakt weg en ik hoop vooral dat ik echt niks helemaal niks voel.
Zelfs het feit dat ik de hele treinreis nonchalant als enige niet krant lezer uit het raam tuur is best dragelijk.
Nu die tandarts nog.